W dniach od 14 do 16 maja 2010, w morawskim Mikulovie, niemal na czesko-austriackim pograniczu, odbyły się wiosenne Manewry CENS. W tym miejscu odbywają się one po raz trzeci. Do uczestnictwa zaproszone zostały polskie jednostki członkowskie CENS, dlatego też udział wzięła reprezentacja piechoty Księstwa w składzie 2pp (17 osób), 4pp (5 osób) i 7pp (2 osoby), razem osób 24. Łącznie  manewry były obliczone na 177 osób, w tym 4 działony, 6 konnych. Bardzo możliwe zresztą, że było to ostatnie spotkanie w Mikulovie. Zasadniczo bowiem wiosenne manewry CENS odbywają się co rok w innym miejscu, a tylko wyjątkowy urok lokalizacji spowodował zatrzymanie się w Mikulovie na dłużej. Tym bardziej warto zanotować wrażenia.

Piątek, 14 maja, poświęcony był na podróż i budowę obozu, odprawy i służbę wartowniczą.

Mohyla Mira

Tradycyjnie już, w przypadku podróży na Morawy, jadący zatrzymują się i zwiedzają kolejne fragmenty pola bitwy pod Austerlitz. Tak było i tym razem, dlatego przybycie do celu wypadło już po południu. Zgodnie z zaleceniem komendanta placu obóz zbudowany był w parku zamkowym, pozwalającym na wygodne i stylowe biwakowanie. Polski podobóz liczył 9 standardowych namiotów.

Żołnierze wolni od służby ruszyli na zwiedzanie miasteczka, ze szczególnym uwzględnieniem szynkowni. W nocy obowiązywała służba wartownicza, szczęśliwie żołnierzom polskim przypadła tylko jedna tura, a i zagrożenia się nie pojawiły.

Sobota była dniem szkoleniowym. Po apelu sformowano batalion ćwiczebny piechoty, w składzie trzech plutonów (w tym 3ci pluton polski). Piechota i kawaleria wymaszerowały następnie w  okoliczne góry (ćwiczenia artylerii odbywały się w innym miejscu), gdzie na polanach do pory obiadowej odbywały się manewry. Z racji zbliżającej się priorytetowej batalii tego półrocza, jaką jest WATERLOO 2010, całość poświęcona była szkoleniu w zakresie szkoły batalionu (zwłaszcza, że planowane bataliony czeski i polski przydzielone są do tej samej brygady). Natomiast w przerwach istniała możliwość doskonalenia w zakresie szkoły żołnierza.

Po powrocie do obozu, obiedzie i chwili odpoczynku nastąpiła zbiórka i wymarsz na potyczkę. Zadanie polegało na wejściu i zdobywaniu miasta Mikulov (opór stawiali austriaccy piechurzy i kirasjerzy). Ze względu na ogólny charakter imprezy celem potyczki było przede wszystkim wypróbowanie manewrów wcześniej ćwiczonych, lub wymagających ćwiczenia. Nasz pluton, po początkowym etapie walk ulicznych, znalazł sobie dogodną pozycję do prowadzenia ognia,  toteż wykorzystaliśmy okazję do solidnej musztry ogniowej. Niestety, ogłoszone zawieszenie broni (nawiązujące do wydarzeń w Mikulovie, naonczas Nikolsburgu,  w 1809 roku) zakończyło zabawę. Ledwie chwilę po zakończeniu walk ogłoszono wyjazd do Drasenhofen w Austrii, gdzie zdobywanie miasteczka miało podobny charakter, ale w nieporównanie ciaśniejszych uliczkach. Powrót do obozu wypadł dopiero wieczorem, głównie z powodu degustacji win z okolicznych winnic. Tym razem podział wart okazał się mniej szczęśliwy, nie tylko bowiem wypadły dwie kolejki, ale na dodatek podczas największej ulewy.

W niedzielę warunki służby były nieco trudniejsze, z racji opadów deszczu. Mimo to zajęcia trwały zgodnie z planem. Wcześniej, jeszcze przed sformowaniem do wymarszu, na pożegnanie Mikulova grupa żołnierzy zdobyła górujące nad miastem wzniesienie (fot. 8). Zajęcia rozpoczął półtoragodzinny przemarsz, w trakcie którego uczestniczono w odsłonięciu skromnego pomniczka, który zaznaczał miejsce pochówku żołnierzy zmarłych z ran w 1805 roku, co było częścią szerokiego projektu upamiętniania miejsc związanych z Kampanią 1805 na Morawach (fot. 9). Po powrocie do miasta nastąpiła ostatnia już część ćwiczeń, którą dla polskiej piechoty było tworzenie tyraliery. Finalnym akcentem był apel w mauzoleum Dietrichsteinów, połączony ze zwiedzaniem tego mocno nietypowego obiektu.

Na tym manewry oficjalnie zakończono.

(tekst WZ, zdjęcia 2pp)

Share Link: