[Darek]

Cytat:

Raport z 31.VIII.1794 brygadiera Jaźwińskiego wymienia 1813 „głowy”, z tego: 1350 pieszych, 300 konnych oraz 183 artylerzystów i inżynierów z 20 działami (2-12f, 7-6f, 5-3f, 4-1f oraz 2 granatniki 8f). Po tym okresie wzmocniono Jaźwińskiego oddziałem rtm. Aleksandra Fontanny 217 pieszych i 109 konnych (3.IX.). Nazwisko rotmistrza sugeruje, że konni mogli być z Pułku płk Antoniego Mórawskiego.

A tutaj mamy Rapport Generała Jasińskiego:

Cytat:

Rapport do N. Naczelnika, dnia 30 augusta z Łączyna Dywizją nadnarwianą zastałem dość dobrze rozlokowaną, w sumie 1400 strzelców, 1440 piechoty, pikinierów, kossynierów i w trzeciej części z bronią, ale najwięcej popsutą. Jazdy 1720, ale z tej odejdzie do 400, bo pospolite ruszenie grodzieńskie kazałem Jelskiemu przebrać i niezdatnych poodsyłać do domu, a broń i konie pozostawić, dając im rewersa. Byli niepłatni i bez chleba, ale teraz przybył Gołaszewski komisarz z Wydziału Opatrzenia, z którym o wszystko poczyniłem układy i mam nadzieję, że odtąd będzie lepiej. Armat w całej dywizyi 3 -funtowych mają 4, reg (?) 8-funtowych 1, małych 2-funtowych 2 sztuki i puszek małych 3. Zostawiłem komendę generalną Karwowskiemu, a każdy z osobna komenderuje w swoim wydziale, to jest: Jelski od Wisły do Łomży, Karwowski do Ostrołęki, Zieliński do Zambska. Przepisałem im dokładną instrukcję jak postępować mają, ale pomimo tego potrzeba tu generała liniowego i bardzo wiadomego. Mam ochotę tego Hryniewicza tu ściągnąć, o którym Ci Naczelniku donosiłem. Widziałem miejsce nieszczęśliwej Karwowskiego bitwy. Długo byłoby remonstrować jej winę albo nieszczęście, to jednak pewne, że Cichocki mógł dać pomoc i dziwno, że jej nie dał. Teraz zaraz jadę do Białegostoku, gdzie już jest Mokronowski i Wielhorski. Rozkazy Twoje Naczelniku z radością będziemy pełnili.

I jako ciekawostkę podam jeszcze treść jednego sądowego dekretu, z którego wynika, iż nad Narwią walczyli też żołnierze z 10 Regimentu.

Cytat:

Dekret w sprawie opieszałości w służbie niemniej zaniedbania powinności swej przez Wojciecha Dmochowskiego, namiestnika od brygady Jaźwińskiego, wykomenderowanego dla patrolowania nad brzegiem Narwi. Sąd Krygsrechtowy, wykomenderowany i przysięgły, po przeczytaniu i roztrząśnieniu inkwizycji wyprowadzonej, gdy Dmochowski, namiestnik, lat służący pięć, wojskowy, będąc wykomenderowany do wsi Stawinogi na posterunek nad Narwią, mając pod swoją komendą od kawalerii 3 szeregowych, wolonterów 8, a od regimentu 10-go gemajnów 7; przy tym odebrawszy rozkaz sobie nadesłany względem zachowania ostrożności, takowej ostrożności zachować nie okazał się. Kiedy nieprzyjaciel, przeprawiwszy się w 40 koni, napadłszy komendę jego, dziesięciu jemu zabrał koni. Lubo na swoją obronę przytacza, że patrolowawszy całą noc, nigdy się przeprawy nieprzyjaciela o wschodzie słońca nie spodziewał; że w czasie tym wolontery i nawet jeden z szeregowych, od koni byli pouciekali; że nieprzyjaciel w przemocy większej raptownie był jego napadł. Gdy atoli z indagacji widocznie okazuje się, że to wszystko skutkiem złego rozrządzenia namiestnika i nieprzytomności w takiej razie należytej, przeto Sąd Krygsrechtowy za sprawiedliwość uznaje, ażeby Wojciech Dmowski za ten występek był karany degradacją na prostego szeregowego, do czasu nowych zasług i okazania szczególniejszego dowodu dystynkcji dla odzyskania namiestnikowego stopnia. Co wszystko mocą niniejszego dekretu wojskowego. Działo się w Arsenale Warszawskim dnia 22 sierpnia 1794. Maciej Mirosławski, major art. kor. Prezes.