Znalezionych wyników: 43

Czy znane są mundury do tych czap?
Mam tutaj jeszcze coś interesującego z Londynu. Po czartoryskim

Kilka Fotek z Londynu

gdzie można o tym przeczytac?

Z filmów "napoleońskich" mam film ' Noc Poślubna' z młodym Gogolewskim z 1959 r. Koprodukcja Polsko Fińska może dlatego jest w kolorze. Podobno na podstawie opowiadania Emila Zoli. Krótki opis z internetu:
" Dramat miłosny z roku 1809; tragedia wiejskiej dziewczyny, Hanki, której mąż i ojciec giną w czasie walk Austrii z Księstwem Warszawskim. Odsiecz oddziałów polskich przychodzi za późno."

Czołem Waszmościom!
Fajne fotki blach. Zupełnie mi nie znane, prócz trzech. W Szczecinie jest wystawionych sporo militariów z muzeum krakowskiego. W tym są trzy mitry grenadierskie milicji Czartoryskich. Wykonałem kilka zdjęć, ale niestety, są w dużej rozdzielczości, jeżeli uda mi się to zmienić to wstawię na forum. Kompletna bermyca z blachą milicji - chyba Krasińskich- jest w muzeum im Sikorskiego. W tej samej gablocie są inne przedmioty należące do gen. W.Krasińskiego , tego od szwoleżerów gwardii. Jest tam ciekawy czaprak karmazynowy z haftami. Mam zdjęcie ale nie jest zbyt dobre bo przedmioty są w gablocie.
Zupełnie nie podobają mi się bermyca gwardii którą kolega zamieścił, szczerze wolałbym blachy z lat 30. Ale rozumiem, że większość kolegów na forum jest za spolszczonym wizerunkiem naszego woja w XVIII wieku. Choćby miał na głowie tak koszmarny kaszkiet jaki widzimy u schyłku RP.
A propos polszczenia. Barwę granatową munduru zapożyczyliśmy od Turków dlatego odcień głębokiego granatu (granat wpadający w czerń) nazywany był tureckim a w XIX wieku w europie określano ten odcień „polskim”. Kontusze i żupany to też wdzianko wschodnie nie mówiąc o broni czy też o naszej „polskiej” husarii, którą zapożyczyliśmy od raców, Węgrów czy Serbów, a pancernych od Turków. Wszystko mamy zapożyczone, nawet słowo ‘husarz’ i ‘ułan’. Dlatego bardzo mi się podobają wzory zachodnich mundurów XVIII wiecznych, bo mają piękną formę. Inną sprawą, jest to, że w owym wieku wojenny duch z naszej armii gdzieś wyparował. Niemniej, jeśli chodzi o mundurologię to duże poletko do zbadania.
Bo np. jednolite mundury w jeździe autoramentu narodowego (chorągwie lekkie) zaczęły pojawia się już w roku 1717, a w husarii Rzewuskiego (powinienem chyba powiedzieć w chorągwi’) barwę zaczęto przyjmować już pod koniec lat 20, tegoż XVIII wieku. Albo taki motyw, gdzie w chorągwi pancernej Wolskiego w 1762, nakazano by pocztowi nosili mundury wzorowane na ubiorze szeregowca piechoty. I wiele takich ciekawostek mundurowych warto odkrywać. Te bermyce w gwardii to mogła być chwilowa moda, zmieniona po dwóch lub trzech latach. Może były one wzorowane na nakryciach głowy Austriaków a może Sasów. Kto to wie. U Raspego znalazłem różne plansze, w tym gwardii litewskiej z 1701 r.
Ale, ale, potrzebuję coś o działaniach regimentu piechoty gwardii w 1734/5 roku. Chodzi oczywiście o gwardię Leszczyńskiego. Miał gwardię „starą” którą zabrał z Elbląga (około 120 ludzi ) i utworzoną w Gdańsku, nową która podobno nieźle się biła. Może ktoś ma coś na ten temat.

Dzięki za świetne zdjęcia. Proszę o więcej. Oczywiście wzory mundurów były oparte na Saskich które z kolei były podobne do Angielskich i Hanowerskich. Faktycznie broń palna dla regimentów Polskich i pieszych i konnych były z saskiej manufaktury Suhl. Niektóre regimenty sprowadzały trochę broni z Prus i innych europejskich krajów. Robiły to za pośrednictwem różnych domów handlowych Gdańska albo Wrocławia. Trochę karabinów i pistoletów skałkowych zamówił hetman Sianiawski w rusznikarniach Polskich. Chodzi o rusznikarnię samsonowskią oraz z Przysusza. Chodzi o okres po 1710 r. W kilkanaście lat później więcej zaczęła produkować broń palną rusznikarnia w Pomykowie. Co ważne, ta broń była uważana za bardzo dobrą. W połowie XVIII wieku dla piechoty i dragonów zamówiono 318 karabinów skałkowych, ponad 300 par pistoletów, 60 flint. W następnych latach kolejne kilkaset sztuk broni. Bardzo dobrej jakości były szable dla kawalerii autoramentu narodowego. I to w ilości wystarczającej, natomiast za granicą dokupowano szpady, pałasze i bagnety bo firmy w Polsce nie wyrabiały sie z potrzebami. Bolączką było mała ilość zapasów na wypadek wojny.
A co do mundurów, to drobiazgi-to znaczy wszelkiego rodzaju wypustki, wyłogi i tp ozdoby były często zmieniane. Jak juz kiedyś pisałem, w Zamku Drezdeńskim zachowało się kilka tiar Polskiej piechoty, zupełnie u nas nie znanych.
Posiadam książkę "Die Armee August des Starken" Reinholda Müllera, ale zupełnie nie radzę sobie z niemieckim. Natomiast rysunki mogą być. Zauważyłem jednak dużo istotnych różnic pomiędzy szczegółami na mundurach oraz w ornamentyce nakryć głowy (mitry czy raczej kapuzy).

Czołem!
Widziałem gazetkę z 'Polityki', ale fotki są małe i nie wyraźne, mało przydatne do tego co chcę zrobić. Tutaj na forum były takie jak trzeba. Można je powiększyć i prawie nic nie tracą na wartości. Co ważne, widać szczegóły.
A propos karabinów w polskiej armii XVIII w, to było różnie w różnych okresach.
W latach dziewięćdziesiątych XVII wieku do polski zaczęto sprowadzać, początkowo w niewielkich ilościach, na próbę, flinty skałkowe z bagnetem jeszcze wtedy szpuntowym. Inicjatorem zakupu był król August II który ze swej prywatnej szkatuły wyłożył pieniądze na zakup flint dla regimentu gwardii pieszej koronnej. Stało się to bodaj w 1695 r. Rachunki tego regimentu wspominają o zakupie 50 sztuk które wysłane do obozu.
Prócz flint dla gwardii zamówiono też 3 partyzany dla poruczników, 15 muszkietów lontowych, 30 pik żołnierskich, 8 półpik, 48 siekierek grenadierskich, 200 berdyszów, 328 pulwersaków, 48 pendentów grenadierskich, 40 pendentów podoficerskich i 12 „kurcgewerów” dla podoficerów.
Flinta była dwukrotnie droższa od muszkietu i kosztowała 20 zł gdy za muszkiet płacono po 10 zł. Flinty otrzymali grenadierzy. Zakupiono flinty również dla załóg zamków województwa ruskiego i Podola. Proces wymiany uzbrojenia piechoty przyspieszono w czasie wojny północnej i w roku 1708 już cała piechota i dragoni byli w nią zaopatrzeni. Broń była saska, natomiast w czasach Stanisława Augusta Poniatowskiego, była broń pruska a w gwardii Polska.

I dzięki za fotkę z pauckenwagenem. Zdaje się że u Mocka różnił sie nieco. U Gembarzewskiego jest rysunek ale dość ogólny. A nauczyłem się Go sprawdzać, bo lubił rysować z pamięci. W każdym bądź razie zmieniał szczegóły i 'poprawiał' je nieco.

A propos innej 'bajki' kolego koroniarzu robię inne plansze w tym temacie. Te co masz są do niczego.

Ma kolega rację, trzeba nie ogladając się na innych robić swoje. Nas jest trzech a w porywach nawet pieciu. Chociaż nie mamy jeszcze mundurów to i tak zrobię to co zamierzam. Na razie powtarzam prośbę o wykonanie fotek- zbliżeń z obu obrazów Mocka. Zrobię plansze i zamieszczę na forum.
Właśnie skończyłem projekt znaczka na Albuerę.
Czołem!

Czołem waszmościom!
Coś jakby nie było zainteresowania tym tematem. Szkoda.
Ponawiam swoją prośbę o zrobienie dobrych fotek fragmentów z obrazów Mocka: chodzi o te wszystkie elementy drugoplanowe za pieszymi którzy stoją u dołu obrazu. Na przykład bębny, dudy, jakiś zielony powóz po lewej stronie obrazu obok namiotów - chyba- artylerii. Oraz postaci konnych dragonów po lewej stronie obrazu- u dołu. I inne takie tam szczegóły. One są ciekawe i mało znane, a o dziwo, bardzo szczegółowe. Niestety nie mogę podjechać do Warszawy, bo bym to zrobił sam cyfrówką i nikomu bym głowy nie zawracał.
Jeśli ktoś może porobić i przesłać na maila (isa60@wp.pl)to byłbym wdzięczny.
na razie K.Komaniecki

Przepraszam że dawno nic nie pisałem, ale mam problem z komputerem. Oczywiście wiem że taka książka była przygotowywana ale wiem że będzie w rysunkach kilka błędów. Na przykład, zielone czapki z okresu wrzesień październik roku 1798. Włosi na chama próbowali nam je wcisnąć, ale gen. Dąbrowski stanął okoniem i ich nie przyjął- co później opiszę i dam rysunki.
A co do rzekomego munduru legionowego w Kołobrzegu, to będąc ostatnio nawet w magazynie, niczego takiego nie widziałem.
czuwaj !

Cenni przedstawił nieco późniejsze mundury. Będę o tym pisał tak samo jak o medykach. Wcześniejsze wizerunki legunów zachowały się w rysunkach Rowattiego.
Pozdr.

Skupiamy się tutaj -rzecz jasna- głównie na mundurze legionowym. W podpisanej z Republiką Lombardzką konwencji, podkreślono miedzy innymi że (pkt2) strój i znaki wojskowe i organizacja będą "ile możności zbliżone do polskich". Później gen. Dąbrowski wiele lat staczał boje z administrację włoską właśnie o to by mundury były ściśle Polski. Ale o tem potem.
W punkcie 3 umieszczono szczegół dotyczący kontrepoletu, który miał być w barwach Lombardzkich. Początkowo Lombardia przyjęła barwy Francuskie, ale od połowy stycznia !797 r., zmieniono niebieski na zielony. Polacy mieli przyjąć taki właśnie kontrepolet i z polskim napisem: "LUDZIE WOLNI SĄ BRACIA". W praktyce przyjęto barwy już włoskie, a napis zmieniono na włoski: "GLI UOMINI LIBERI SONO FRATELLI". Nawiasem mówiąc, to były one często "gubione" przez legunów. Zresztą pod koniec roku Bonaparte nie upierał się przy tym szczególe munduru. Natomiast gen. Dąbrowski w późniejszym okresie, przypominał oficerom o noszeniu tego kontrepoletu.
Często staczano boje z włochami o kokardę Francuską. W rzeczywistości były to barwy Polskie przyjęte jeszcze w 1791 r w Polsce. Tak więc legioniści nosili kokardę w barwach zbliżonych do Francuskich, to znaczy granatowo-biało-pąsowej.
A teraz o mundurze, o którym w konwencji w pkt 2 pisano że ma on być o ile możności zbliżony do narodowego. W domyśle , miał on przypominać mundur kawalerii narodowej. W praktyce wciąż go "modernizowano" lub upraszczano. Na czym to polegało? Ano zobaczymy dalej.
Najwcześniej powstały dwie kohorty, czyli bataliony, grenadierów i strzelców. Pierwsi mieli barwy karmazynowe a drudzy jasno zielone. Guziki u grenadierów były białe a u strzelców tradycyjnie złote. W marcu sformowano batalion fizylierów z numerem 1. Jego mundur jak pozostałych batalionów, był oczywiście granatowy ale z "jasnoniebieskimi sukiennymi wyłogami i białymi guzikami". Początkowo te mundury faktycznie były mocno narodowe. Wykładane kołnierze, to znaczy stojące ale podwójne, wywinięte okrągłe mankiety (zwane niegdyś szwedzkimi) a pod wyłogami dwa albo trzy guziki. W związku z tym że noszono kamizelki, mundury chyba były rozpięte. Czytałem gdzieś że w późniejszym okresie brak było kamizelek i w związku z tym mundury kazano całe zapinać. Szycie mundurów szło opornie, głównie z powodu braku krawców. Jeszcze w marcu nie wszyscy mieli mundury, bieliznę, oporządzenie itp. 27 stycznia gen Dąbrowski zaprezentował swoich legionistów, po 20 z batalionu grenadierów i strzelców. W tym okresie nie mieli oni polskich czapek, dlatego pozakładali kapelusze. I nie chodzi o kapelusze stosowane lecz typowo włoskie z zagiętym lewym bokiem. Polskim żołnierzom nie były one zupełnie obce, przed rozbiorami wręcz często spotykane a nawet popularne.
cdn.

Czołem
Może byśmy ruszyli jakiś temat. Na przykład; o legionach Polskich we Włoszech w latach 1797-1806. Wiem, wiem, pisało się o tym na forach. Ale może parę zadań w kwestii munduru legunów warto by jeszcze raz wypowiedzieć. Albo inaczej- uporządkować ten temat szczegółowymi ilustracjami.
Mundur -jak wiemy - miał być oparty na mundurze kawalerii narodowej (krój). Na taki mundur zgodzili się chętnie Francuzi i Włosi, mając nadzieję, że przyczyni się to do deorganizacji w armii austriackiej, tych pułków w których służyli głównie Polacy z Galicji.
cdn.

Widziałem kopię ale mi chodzi o zdjęcie oryginału. Ten Policki nie jest do końca zgodny. A co do zdjecia, to owszem jest i to ładne ale sztandar jest ledwo widoczny.
pozdrawiam

A może ktoś ma zdjęcie tego sztandaru?