Koledzy, z bólem przypomnę, że termin przesyłania danych mijał 11.05.2012 r. oraz, że przetworzenia danych i wysłania ich za granicę jest stosowna zgoda (j.w.). Ponieważ rzecz organizowana jest w...
Może to coś pomoże, mundury koronne nieco wczesniejsze, z Wojny Pólnocnej, być może w takich mundurach Gwardia Piesza Denhoffa wzięła udział w bitwie pod Kliszowem, ja mam mundur - w założeniu -...
W ślad za nieodległymi rocznicami wybuchu powstania listopadowego (180-tą), szarży pod Somosierrą (202-gą), czy bitwy pod Austerlitz (205-tą), idzie kolejna, nad wyraz znacząca: 206-ta rocznica koronacji Napoleona na cesarza Francuzów, która odbyła się w katedrze Notre-Dame de Paris, 2 grudnia 1804 r. w Paryżu.
Jak pisał Émile Marco de Saint-Hilaire:
"Doprawdy trudno o większą zmianę niż ta, jaka nastąpiła we Francji, kiedy zmieniła się forma rządu. Zmieniły się przede wszystkim zwyczaje tego, który począł nią rządzić. Do pałacu Tuilleries wprowadzono ścisłą etykietę. Zniknęła poufałość, z jaką dawni koledzy zwracali się do Napoleona-konsula. Napoleon-cesarz nie życzył jej sobie, pragnąc aby widziano w nim przede wszystkim monarchę. Cierpkie uwagi zazdrosnych ustąpiły teraz miejsca pochlebstwom arystokracji usiłującej odzyskać dawne stanowiska przy dworze. Ten chciał być szambelanem, inny znów starał się, żeby jego syna przyjęto jako pazia. Wiadomość o koronacji wywołała wszędzie radość, cieszyli się nią zwłaszcza kupcy paryscy przewidując duże zyski. Tłoczono się u złotników, oglądając klejnoty przeznaczone do koronacji, berło, rękę sprawiedliwości i korony, które swym kształtem przypominały koronę cezarów, a nie królów. Napoleon hojnie obdarował katedrę, przesyłając jej w darze wiele sprzętów kościelnych ze złota i ornatów haftowanych złotem, co przypominało zwyczaje pierwszych królów francuskich. Posyłali oni biskupom, których chcieli odwiedzić, nakrycia stołowe i srebro. Co prawda po odwiedzinach odbierali je, czego Napoleon nie uczynił.
19-go listopada cesarz wyjechał na spotkanie papieża do Fontaineblau. Wszyscy biskupi Francji i Włoch przybyli na wezwanie do Paryża. W Palais Royal spotykało się tylu księży, co na ulicach Rzymu. Dwadzieścia tysięcy listów wysłał cesarz do urzędników i wojskowych w całej Francji, wzywając ich na koronację. W przededniu jej pogoda była brzydka, lecz nazajutrz od rana wyjaśniło się niebo i ukazało się słońce. Ogromne tłumy od godziny 8-ej zaległy drogę od Tuilleries do kościoła Najświętszej Marii Panny. Za okno na ulicy Saint Honore płacono po sto franków. Ubiór Napoleona lśnił od złota i drogich kamieni, trzewiki aksamitne białe, naszyte złotymi blaszkami, spodnie obcisłe jedwabne z klinami złotego haftu, kamizelka z białego atłasu z brylantowymi guzikami, na to kaftan polskiego kroju aksamitny karmazynowy i na wierzch płaszcz krótki, również karmazynowy, zakrywający lewe ramię, na prawej piersi spięty sprzączką z szafirów i szmaragdów. Kołnierzyk koronkowy i kapelusz aksamitny czarny z brylantową sprzączką i ogromnym białym piórem, przypiętym brylantową pętlicą i guzikiem z brylantu „Regent". Na wierzchu wielka wstęga Legii Honorowej i wreszcie szabla w kształcie miecza na czarnym aksamitnym pasie. W chwili gdy papież miał wyjeżdżać do kościoła, zdarzyła się nieprzewidziana zwłoka. Oto, kiedy ojciec święty w Rzymie udawał się z pałacu poza Watykan dla odprawienia mszy w jakimś kościele, poprzedzał go «cameriere", czyli szambelan z krzyżem w ręku jadący na ośle. W chwili kiedy papież miał jechać, zawiadomiono wielkiego ochmistrza Segura, który kierował koronacją, o tym zwyczaju. «Cameriere" nie chciał wsiąść na konia, ani na muła i trzeba było szukać osiołka. Znaleziono go na szczęście dość prędko u przekupki na ulicy Doyenne. Gasparin, pierwszy masztalerz cesarski, wyczy-ścił go naprędce i zarzucił nań aksamitny czaprak, haftowany złotem. Skrupulatny «cameriere" wsiadł na osła i wziąwszy krzyż jechał sam jeden z zimną krwią przez potrójne szeregi wojska i niezliczone tłumy ludzi. Radość wśród nich na ten widok powstała wielka, bo osiołek był mały a jeździec miał nogi trochę za długie i zwisały mu one prawie do ziemi.
W pałacu arcybiskupim Napoleon przyodział płaszcz koronacyjny z karmazynowego aksamitu, podbity gronostajami i haftowany w złote pszczoły, znak nieustannej pracy, jaką wykonywał. Płaszcz ten miał 22 łokcie obwodu i ważył 80 funtów. Mimo że go podtrzymywało pięciu dygnitarzy, przygniatał on Napoleona. Kiedy cesarz stanął przed portykiem kościoła, okrzyki: „Niech żyje cesarz!" rozległy się na placu. Kiedy orszak zbliżał się do połowy kościoła, papież powstał, aby powitać cesarza. Przed prezbiterium stały klęczniki, przy których uklękli Napoleon z małżonką. Zaśpiewano Veni Creator, po czym ojciec święty po zmówieniu modlitwy wrócił pod baldachim, a cesarz i Józefina zasiedli na tronach. Po mszy świętej, którą odprawił ojciec święty, Napoleon zszedł z tronu i ukląkł. Kiedy papież brał koronę złożoną na ołtarzu, cesarz powstał, wziął ją z rąk ojca świętego i włożył sobie na głowę. W tej chwili na twarz jego wybiegły rumieńce, oczy zajaśniały niezwykłym blaskiem, zdawało się że urósł o 10 stóp. Wszyscy obecni w kościele zrozumieli, że korona nie jest mu dana, lecz że jest zdobyta przez niego mieczem. Po chwili cesarz sam udekorował drżącą ze wzruszenia Józefinę i ująwszy ją za ręce podniósł z klęczek. Ojciec Święty zaintonował Te Deum i cesarz przysiągł na ewangelię. Wieczorem wszystkie ulice Paryża były oświetlone, w powietrze wzlatywały ognie sztuczne. Szczególnie wspaniała była iluminacja ogrodu w Tuilleries, gdzie jaśniały tysiącami kolorowych lampionów. Pałac cały wydawał się być w płomieniach."
("Historia Napoleona" rozdział XII. "Koronacja Napoleona. List do króla Anglii. Nieudany przegląd floty w Boulogne. Kapelusz cesarza.")
W powszechniej pamięci obraz koronacji utrwalił francuski malarz Jacques-Louis David obrazem "Le Sacre de Napoléon". „Obraz, dzięki wierności odtworzonej sceny, uważany jest za dokument historyczny, choć niektóre osoby na nim przedstawione w rzeczywistości nie były obecne podczas koronacji",[1] co było pokazane w filmowej biografii Napoleona, w scenie, w której życzy sobie, by David umieścił w centralnej pozycji sylwetkę jego matki.
Koronację Napoleona upamiętnili dziś liczni miłośnicy epoki maszerując ulicami Paryża. Uroczystość tę ma również przypomnieć planowana na 28-ego maja 2011-ego roku rekonstrukcja wydarzenia, która odbędzie się w katedrze w Boulogne. Z okazją tą jest też związana VIII edycja Konkursu wortalu Napoleon.org.pl , którą opisujemy w osobnej wiadomości na stronie Arsenału.
Jacques-Louis David: "Le Sacre de Napoléon"
"Przedstawione postacie:
Napoleon (1769–1821) – przedstawiony na podobieństwo cesarzy rzymskich; stoi, trzymając koronę.
Józefina (1763–1814) – żona Napoleona; klęczy i przyjmuje koronę z rąk męża, a nie jak to było w zwyczaju z rąk papieża.
Maria Letizia Ramolino (1750–1836) – matka Napoleona. David umieścił ją na trybunach w wyeksponowanym miejscu, przez co wydaje się być ważniejszą personą niż papież. W rzeczywistości matka nie brała udziału w ceremonii na znak protestu przeciw zatargowi Napoleona z jego bratem Józefem. Maria poprosiła malarza, by umieścił ją i syna na obrazie, za co Napoleon był wdzięczny mistrzowi.
Louis Bonaparte (1778–1846) – brat Napoleona, późniejszy król Holandii.
Joseph Bonaparte (1768–1844) – starszy brat Napoleona, który nie uczestniczył w ceremonii z powodu kłótni z cesarzem.
Młody Napoleon Karol Bonaparte (1802–1807) – syn Louisa Bonaparte i Hortensji de Beauharnais.
Talleyrand (1754–1836) – wielki szambelan od 11 lipca 1804.
Joachim Murat (1767–1815) – marszałek cesarstwa, król Neapolu od 1808 roku, brat szwagra Napoleona i mąż Karoliny Bonaparte.
Papież Pius VII – otoczony przez dostojników duchownych, aby nie narażać nowej równowagi między Kościołem a państwem, papież zgodził się uczestniczyć w koronacji.
Share Link: 
