|
Pułk był najstarszą jednostką polskiej kawalerii epoki napoleońskiej. Pierwszy jego oddział w sile dwóch szwadronów bojowych sformowano w styczniu 1799 r. w ramach Legii Polskiej we Włoszech, pod nazwą Pułku Jazdy Legionowej (służba cyzalpińska). Od początku skierowano go do walki przeciw powstańcom neapolitańskim, z którymi bił się przez kilka miesięcy. Wiosną 1799 r. został przerzucony na front północny i od maja tegoż roku, walczył przeciw wojskom II koalicji antyfrancuskiej, m.in. nad Trebbią, pod Bosco i dwa razy pod Novi. Na przełomie 1799 i 1800 r., ze względu na duże trudności utrzymania kawalerii w szeregach Legii Włoskiej, gen. Jan H. Dąbrowski przekazał ją do Legii Naddunajskiej, dowodzonej przez gen. Karola Kniaziewicza (służba francuska). Rozbudowany do czterech szwadronów, nazwany Pułkiem Jazdy Naddunajskiej, walczył na terenie Austrii pod Eschborn-Gresheih, Philisburgiem, Hohenlinden i Lambach.
W kwietniu 1801 r., pułk skierowano do Toskanii, w której pełnił rolę jednostki prewencyjnej i interwencyjnej, sprawował nadzór nad miejscową ludnością, zwalczał zarówno antyfrancuską partyzantkę jak i bandy rozbójników. Z końcem 1801 r., po ujawnieniu wszystkich ustaleń traktatu lunevillskiego (zawartego 9 lutego 1801 r.), odrzucił propozycję przejścia na żołd toskański; zagrożony rozwiązaniem, zmuszony został do przyjęcia służy Republiki Włoskiej. Od kwietnia 1802 r. oficjalnie występował pod nazwą I Regimento de Cacciatori a Cavallo Polacchi (1 polski pułk strzelców konnych).
W latach 1803–1805, walczył w neapolitańskim (Kalabria), specjalizował się w akcjach przeciwpartyzanckich, zabezpieczał wybrzeża półwyspu Apenińskiego przed desantem angielskim. W listopadzie 1805 r., na krótko wycofany z południa, bił się z Austriakami pod Castelfranco. W styczniu 1806 r., powrócił do Kalabrii, działał w Apulii i Abruzzach. W sierpniu 1806 r., formalnie przeniesiono go do służby neapolitańskiej króla Józefa Bonaparte. Dekretem z 5 kwietnia 1807 r. wszedł w skład nowej Legii Polskiej powołanej do służby francuskiej i został wezwany do kraju. Uzupełniony ochotnikami i rekrutami do stanu 1200 ludzi (w linii), organizował się i szkolił na Śląsku. 11 listopada 1807 r., wraz z całą Legią, zwaną od lipca 1807 r. Polsko-Włoską, skierowano go do służby westfalskiej króla Hieronima Bonaparte. 20 marca 1808 r., z chwilą ponownego przejścia Legii do służby francuskiej i zmiany nazwy na Legię Nadwiślańską, stał się Pułkiem Lansjerów Legii Nadwiślańskiej. 24 czerwca 1808 r., po wyłączeniu go ze składu Legii, pozostał Pułkiem Lansjerów Nadwiślańskich. 7 lutego 1811 r., oficjalnie otrzymał numer „1”, ale już 18 czerwca 1811 r., przemianowano go na 7 pułk lansjerów liniowych (7 regiment chevau-legers-lansjers de la linie) i zaliczono w poczet francuskiej formacji lansjerskiej. Od 1 czerwca 1808 r. do 7 stycznia 1813 r. walczył w Hiszpanii, był jednostką specjalnego przeznaczenia. Działał na terenie niemal całego półwyspu Iberyjskiego, operował najczęściej szwadronami odkomenderowanymi do różnych korpusów francuskich. Przez 56 miesięcy znajdował się w ogniu ciągłych walk z partyzantką i wojskiem hiszpańskim oraz angielskim korpusem ekspedycyjnym. Brał udział w akcjach pacyfikacyjnych, wyróżniał się niespotykaną furią w ataku, zapalczywością i bezwzględną postawą żołnierzy wobec Hiszpanów; został określony mianem „Los infernos picadores” - piekielni lansjerzy.
Szlak bojowyZe względu na częste detaszowanie oddziałów pułku, wyszczególnienie wszystkich miejsc stoczonych bitew i potyczek nie jest możliwe. Niżej wymienione stanowią jedynie znaczny ich procent: Hiszpania
Pierwsza wycofana do Francji 14 czerwca 1812 r., samotna kompania marszowa pułku, wzmocniona w Sedanie, podniesiona do stanu szwadronu etatowego w Poznaniu - pomaszerowała do Warszawy (październik 1812 r.). Na wieść o klęsce armii cesarskiej pod Moskwą, szwadron wyruszył na przeciw resztkom wojsk francuskich i 5 grudnia 1812 r. spotkał się w Smorgoniach z pułkiem szwoleżerów, w składzie którego znajdował się wcześniej wspomniany pluton. Połączone oddziały lansjerów, na przemian ze szwoleżerami, eskortowały cesarza opuszczającego Wielką Armię na odcinku Oszmiana-Wilno; w skutek strat z powodu zimna, szwadron został zredukowany do plutonu, który samotnie walczył w pierwszej fazie kampanii saskiej, a następnie dołączył do pułku we Francji. Wycofany z Hiszpanii pułk, wszedł na pola bitew kampanii 1813 r.:
Kampania francuska:
W czasie „100 dni” Napoleona podjęto próbę odtworzenia pułku w Soissons z lansjerów i innych żołnierzy polskich pozostałych we Francji oraz spodziewanych jeńców-Polaków z armii sprzymierzonych; jego oddziały nie zdążyły wziąć udziału w bitwie pod Waterloo. Po klęsce, wycofały się w kierunku Paryża. 29 czerwca 1815 r., pułk był ostatnią jednostką armii, która pod Rambouillet salutowała cesarza zwartymi szeregami oraz ostatnią polską jednostką, walczącą po drugiej abdykacji Napoleona; regiment bił się 2 lipca 1815 r. w Sevres. Pułk nie uznał władzy cara Aleksandra, wskutek czego nie mógł powrócić do kraju. Po raz drugi został rozwiązany 27 grudnia 1815 r.
Dowódcy pułku:
Share Link: 
|
| Poprawiony: sobota, 12 lutego 2011 21:38 |
Szukaj
Sonda
Warto poczytać
|
Share Link:
|
| Poprawiony: piątek, 27 stycznia 2012 19:42 |
Biuletyn
Odsłon : 854724
Na stronie
Naszą witrynę przegląda teraz 16 gości
Chmura tagów
Dodaj do Facebook
Menu strony
Na forum Arsenału
| Stowarzyszenie Regimentów i Pułków Polskich 1717 - 1831 |
| Forum - Nowe posty |
|
| Historia pułku Lansjerów Nadwiślańskich
Wpisany przez Arsenał
środa, 20 stycznia 2010 10:33
|
