Mundur szwoleżerów

Umundurowanie żołnierzy pułku uregulowano mocą dekretu tworzącego Pułk Lekkokonny Gwardii. Mundur swym krojem i kolorystyką nawiązywał do tradycji Kawalerii narodowej okresu I-ej Rzeczypospolitej (patrz też: "Rekonstrukcja munduru towarzysza Kawalerii Narodowej Koronnej z lat 1791-1794" ).
Mundur dzielił się na wielki i paradny dla szeregowców, w wersji oficerskiej dochodziły jeszcze dodatkowe dwa warianty munduru paradnego: wielki- z kurtką kroju polskiego, oraz mały- z frakiem na modłę francuską.
Mundur wielki szwoleżera to kurtka granatowa z kołnierzem, wyłogami i mankietami karmazynowymi. Wyłogi obszyte były srebrną taśmą.
Do tego dochodziły granatowe rajtuzy podszyte skórą z pojedynczym karmazynowym lampasem. Czapka szwoleżerska karmazynowa, z przodu blacha „półsłońce” z koroną nad literą N. Z boku czapki „kokarda franków” a na niej krzyż konfederatów barskich.